სხვა ცხოვრებაში.


აუცილებლად შევხვდებით სხვა ცხოვრებაში.
ალბათ, ზუსტად ისეთები ვიქნებით, როგორებიც ახლა და აქ.
შენ ისევ გაგიჭირდება ემოციების გამოხატვა, ისევ მოგინდება რამე თბილი მითხრა, მომეფერო, მაგრამ მხოლოდ თავზე გადამისვამ ხელს – უხერხულად, როგორც ყოველთვის.

ჩვენ არასდროს გამოგვდიოდა თბილი ურთიერთობა, მიუხედავად იმისა, რომ სულ ერთად ვიყავით. არასოდეს გითქვამს ჩემთვის, როგორ გიყვარდი. რა თქმა უნდა, არც მე მომიკლავს თავი ამაზე საუბრით. 

ზუსტად ვიცი, აუცილებლად იარსებებს “იქითა სახლი” სხვა ცხოვრებაშიც, სადაც სკოლიდან დაბრუნებულს, კარაქში შემწვარი კარტოფილის, ახალი პურის და ცხელი ჩაის სურნელი შემიღიტინებს ცხვირში.
გავა ბევრი ზამთარი და გაზაფხული, ბევრი გრძელი წელიწადი და ნელ-ნელა გაუფერულდება სახლიც, შენც და ახალი პურის სურნელიც. სულ უფრო მეტი რამ გვეწყინება ერთმანეთისგან, სულ უფრო მეტ რამეში დაგადანაშაულებ, სულ უფრო ხშირად შეგპირდები, რომ მოვალ და სულ უფრო ხშირად ვერ მოვიცლი შენთვის. 

მერე, შემოდგომის ერთ არც თუ ისე მშვენიერ საღამოს გავიგებ, რომ მალე ამ სამყაროდან სადღაც სხვაგან გადაინაცვლებ.
მე კი ისევ ისე ვინანებ იმ არ-შესრულებულ დანაპირებ(ებ)ს, როგორც ახლა და აქ. 

ყოველთვის ასე ხდება, ადამიანები ყოველთვის ვტკენთ ერთმანეთს.
ყოველ დილას ახლიდან ვსწავლობთ სუნთქვას, სიარულს, ახლიდან ვირგებთ ფერად ნიღბებს და ვუერთდებით ამ მასკარადს.
ვიცინით, ვიცინით ძალიან ბევრს, ვიცინით მანამ, სანამ სუნთქვა არ გაგვიჭირდება, ვიცინით მანამ, სანამ მუცელი არ გვეტკინება სიცილისგან, ვიცინით, რომ წამოსული ცრემლები ისევ სიცილს დავაბრალოთ, ვიცინით, რომ გადავრჩეთ, ვიცინით, რომ ჭკუიდან არ შევიშალოთ.

და ასე იქნება მუდამ.

გავქრებით თოვლის ფიფქებივით და…

…აუცილებლად შევხვდებით სხვა ცხოვრებაში.

 

 

Advertisements

სიახლე.


პარამ, პარამ, პამ, პამ  ^.^
ფაოს ბლოგი ახალ მისამართზე გადავიდა.
მოიისფრო 
შესაბამისად ახალი პოსტებიც იქ დაიდება.
ესტუმრეთ ჩემს მოიისფრო ბლოგს, როგორც 
აქამდე სტუმრობდით.

შენ, მე და ჩვენი პატარა კატა.


შენ, მე და ჩვენი პატარა კატა, რომელიც ჯერ ისევ თვეებს ითვლის, ძალიან გვაბრაზებს და მაინც, იმდენად საყვარელია, რომ შეუძლებელია არ გიყვარდეს – ოჯახური იდილიაა.
ალბათ, ყველაზე ლამაზ ოცნებებშიც ვერ წარმოვიდგენდი, რომ შეიძლება ასეთი ბედნიერი იყო.
ბედნიერებაა ყველა დეტალში, როცა შენთან ერთად ვარ.
სხვადასხვა ივენთებზე, კლუბებში გათენებულ ღამეებშიც და 24 საათი, სახლში ყოფნასა და წიგნის კითხვაში, ანიმეების და ფილმების ყურებაში, ან უბრალოდ შენთან საუბარში.
ბედნიერი ვარ, როცა მუშაობას ვამთავრებ და სანამ შენ სახლში მოხვალ, ვასწრებ, რომ სახლიც დალაგებული იყოს და გემრიელი სადილი – გამზადებული, არა იმიტომ, რომ შენ მთხოვ რამეს, შენ პირიქით, სულ იმას ამბობ, რომ საჭირო არაა რამე ვაკეთო, რომ გინდა დავისვენო და მაქსიმალურად დავტკბე ცხოვრებით, მაგრამ ვერ წარმოიდგენ რამხელა სიამოვნებას მანიჭებს ეს ყველაფერი.
არ მჯერა, მალე ერთი წელი გახდება, რაც ერთ ოჯახად ვცხოვრობთ. ერთი ოჯახი… შენ, მე და ჩვენი პატარა კატა.
კიდევ უფრო დაუჯერებელია, რომ არაფერი შეცვლილა, რომ ისევ ისე მიხარია შენთან გატარებული ყოველი წუთი, როგორც მაშინ, როცა მივხვდი, რომ შენ იყავი ადამიანი, ვისთან ერთადაც ცხოვრებას შევძლებდი, ალბათ.
ალბათ არა, შევძელი, შევძელით.
მე ვიცი, არაა ჩემი გაძლება მარტივი. ბავშვური, ჯიუტი, იმპულსული და ზოგჯერ არაადეკვატურიც ვარ, ამას თან ერთვის ჩემი განუზომელი ირონია და ცინიზმი, მაგრამ იმასაც ვხვდები, როგორ გავიზარდე და რა თბილი გავხდი შენი წყალობით.
იცი, სულ მეგონა, რომ ოჯახი ურთიერთობებს აუფერულებს, რომ ქრება გართობის სურვილი, ენთუზიაზმი, მაგრამ როცა ვხედავ, როგორ ვგეგმავთ weekend-ს, როგორ დავდივართ კილომეტრებს, დავბოდიალობთ მიუვალ ადგილებში, ერთი თვით ადრე როგორ ვყიდულობთ სხვადასხვა ფესტივალის აბონიმენტებს, როგორ ვგეგმავთ სხვადასხვა ტურებს, რომ ბოლომდე, ჩვენ რომ ვიცით, ისე გავერთოთ, ვხვდები, რომ არაფერი უფერულდება იქ, სადაც სიყვარული და ერთად ყოფნის სურვილია.
მიყვარს ჩვენი ფოტოებით სავსე, ფერადი სახლი, სადაც ყველა სტუმარი საკუთარ სახლში გრძნობს თავს.
მიყვარს, რომ გვიყვარს ერთმანეთის მეგობრები, რომ არასოდეს ვამბობთ უარს, ჩვენს სახლში ვინმეს სტუმრობაზე.
მიყვარს ერთად გატარებული ყოველი წუთი.
ახლა შენ გძინავს, ძალიან ხარ გადაღლილი ამდენი მუშაობით. მე კიდევ ვზივარ და წვიმის ხმას ვუსმენ.
მინდა კიდევ გითხრა ის, რასაც დღეში უამრავჯერ გეუბნები. მიყვარხარ უზომოდ!
მიყვარს ჩვენი პატარა ოჯახი, რომელიც ჯერ სულ სამი წევრისგან შედგება: შენ, მე და ჩვენი პატარა კატა.
გავა დრო და ისევ დავწერ პოსტს, როგორ ვცხოვრობთ შენ, ჩვენი შვილები, მე და ჩვენი პატარა კატა.
მინდა დიდი დროის გასვლის შემდეგ, როცა ორივე მივაღწევთ იმას, რაც გვინდა, ყველა დასახულ მიზანს, ისევ ასე გვიყვარდეს ერთმანეთი, ისევ ასე მიხაროდეს ყოველი დღის შენთან ერთად გათენება, ჩვენი ყოველი კამათი და შერიგება, შენთვის გამზადებული სადილი და ჩვენი ცანცარა კატის უაზრო ქცევები.
მინდა, უამრავი წლის შემდეგ ისევ მოგქონდეს სასუსნავები ჩემთვის და მეუბნებოდე, რომ +10 კილოთიც ყველაზე ლამაზი გოგო ვიქნები და ზედმეტ კილოგრამებზე ფიქრი არ უნდა მაწუხებდეს. მინდა, ძალიან დიდი ხნის მერეც ასე აღნიშნავდე რა ლამაზი ვარ, ჩემთან ერთად არჩევდე ტანსაცმელს (მიუხედავად იმისა, რომ კაცებს ეს დიდად არ ხიბლავთ) და მაბედნიერებდე შენთან ერთად გატარებული ყოველი წუთით.
ცხოვრება მოგონებებისგან შედგებაო, ამბობენ.
ყოველი წუთი შეაგროვეო.
ჰოდა, მეც ვაგროვებ ჩვენს ფერად სახლში, ფერად სამყაროში გატარებულ ყოველ წუთს იმ იმედით, რომ 10, 20, 30, 40 და ა.შ. წლის მერეც შენთან ერთად გავიხსენებ ჩვენი გაცნობის ძალიან საინტერესო და სასაცილო ისტორიას, რომ ყოველთვის მექნება შენი იმედი ისე, როგორც ახლა მაქვს.
მიყვარხარ, მიყვარხარ ყველა შესაძლო სიყვარულზე მეტად და გახსოვდეს, 1+1 არასოდეს იქნება 2.
1+1=1 – ს.
ჩვენ ერთი მთლიანობა ვართ.
სიყვარულით, მე.

25.


ამჯერად ტრადიციას დავარღვევ და პოსტს დაბადების დღემდე რამდენიმე წუთით ადრე კი არა, უშუალოდ ამ დღეს დავწერ. როცა შენ დაბადების დღემდე რამდენიმე წუთიღა რჩება, განწყობა მაინც სევდიანია და სულ იმაზე გეფიქრება, როგორი გინდოდა ყოფილიყავი ამდენი წლის მერე და როგორი ხარ რეალურად, თუმცა ამდენი მოლოცვა და სითბო, მაინც კარგ ხასიათზე გაყენებს. ჰოდა ზუსტად ამიტომ, მინდა კარგ განწყობაზე დავწერო ეს პოსტი ერთხელ მაინც.

ალბათ ძალიან ბანალური იქნება, თუმცა ფაქტია, პატარა რომ ვიყავი, 25 წელი სასწაულად ბევრი მეგონა. ვფიქრობდი, ამ დროს უკვე იმდენად ვიქნებოდი შემდგარი ყველაფერში, რომ სასწავლიც აღარაფერი დამრჩებოდა და ცხოვრებისეული გამოცდილებით გატენილი, “დასტოინად” ვიჯდებოდი 1 ჭიქა წითელი ღვინით ხელში. რეალურად, გავხდი 25 წლის და კიდევ უფრო მეტად ვიგრძენი, რა პატარა ვარ ჯერ, რამდენი რამ მაქვს წინ და დაბადების დღის “დასტოინად” აღნიშვნამდეც ძალიან დიდი დროა დარჩენილი, ჯერ.

24-დან 25-მდე ძირფესვიანად შეიცვალა ყველაფერი.

  • პირველ რიგში, ალბათ ყველაზე კარგი რაც გავაკეთე, სანდროსთან თანაცხოვრებაა. ვამბობდი, რომ ოჯახი არ მინდოდა, რომ მეშინოდა ვალდებულებების და ა.შ. თუმცა, რეალურად არც არაფერი იცვლება, გარდა იმისა, რომ სულ ერთად ხართ. ალბათ ძნელია ადამიანი არ მოგბეზრდეს, როცა ცხოვრების ყოველ წუთს და საერთო ჰაერს იყოფთ, მაგრამ მგონი მოვახერხეთ, თითქმის 1 წელი გადის და ყოველი დღის დაწყება მიხარია, იმიტომ, რომ მისით ვიწყებ.
  • ასევე აღსანიშნავია ის, რომ ერთ სამსახურში 1 წელი ჩემი გაჩერება გამორიცხული იყო, არადა მალე 1 წელი გახდება ერთ სამსახურში ვარ და ამასაც მიღწევად ვთვლი. ძალიან ბევრი ვისწავლე და ვხუმრობ ხოლმე, აწი ნებისმიერ სფეროში ვიმუშავებ-მეთქი.
  • როგორც ყოველთვის, ჩემ სპეციალობაზე არაფერს ვიტყვი. აქაცაა მიღწევები, თუმცა სანამ “გადაღებულია” – ს არ გავიგებ და არ მივხვდები, რომ ბოლო კადრიც მორჩა, დეტალურად არაფერს ვიტყვი.

დაუსრულებლად შეიძლება ილაპარაკო იმაზე, რომ უფრო ნაკლებს მიაღწიე, ვიდრე ელოდი. როცა პატარა ხარ, გინდა არ გინდა უფრო ნათელ ფერებში გეხატება ყველაფერი და შენ მიზნებს ჯერ კიდევ ოცნების ელფერი დაკრავთ. მერე და მერე, ხვდები, რომ იმის მისაღწევად, რაც მიზნად დაისახე, კოლოსალური ენერგია და შრომაა საჭირო და არც ისე ადვილია იმ ყველაფრის მიღწევა, შესაბამისად 25 წლის ასაკში ხვდები, რომ მთავარია, სტარტი გაქვს აღებული, გამოწვევები მიღებულია, პროცესი დაწყებული და აწი ყველაფერი იმაზე მაგრად იქნება, ვიდრე ახლაა. ყველაზე მეტად იმით ვამაყობ, რომ არასოდეს არაფერი გამიკეთებია სხვისი დახმარებით. ყოველთვის ჩემით მივდიოდი დასახულ მიზნამდე და არა “ჩინოვნიკი ნათესავების” დახმარებით. მინდა ასე განვაგრძო და კიდევ 25 წლის მერე, უკან რომ მოვიხედავ, ჩემივე შექმნილი ცხოვრებით ვიამაყო, როგორც ახლა.
მიუხედავად იმისა, რომ საამაყო ჯერ ბევრი არაფერია.

უზომოდ მადლობელი ვარ იმ ადამიანების, ვინც ამ 1 წელში უდიდესი როლი ითამაშა ჩემ ცხოვრებაში. კიდევ ერთხელ მივხვდი, რომ ჯობს ცოტა, მაგრამ ნამდვილი ადამიანები გყავდეს გვერდით. მე სანდრო მყავს, ყველაზე თბილი და კეთილი ბიჭი ამ ქვეყნად, ჩემი ოჯახი, რომელიც მუდამ მხარში მიდგას და მეგობრები, რომლებიც არასოდეს მტოვებენ მარტო. ამ ადამიანების არსებობა საოცრად ძლიერს მხდის, სანამ ისინი არსებობენ, ყველაფერს შევძლებ, გავა კიდევ 1 წელი და 26 წლის ფაო გაცილებით მეტი რამით იამაყებს, ვიდრე ახლა.

ყველას მადლობა მინდა ვუთხრა მოლოცვისთვის. იმათ, ვინც უკვე მომილოცა და იმათაც, ვინც აწი მომილოცავს. მე კიდევ მოვრჩები ახლა სენტიმენტების ფრქვევას, საქმე ბევრია, დღეს ყველაზე ლამაზი და მხიარული გოგო უნდა ვიყო, მთელი 25 წლის გავხდი!

^_^

 

Sleep. 


რატომ იკლავენ თავს ადამიანები? 

კითხვა, რომელიც ყოველთვის არსებობდა და რომელზეც დღემდე არ არსებობს პასუხი. 

რატომ, ან როგორ ხდება, რომ ადამიანები ასე ადვილად იმეტებენ თავიანთ თავებს გაქრობისთვის, გარშემომყოფებს კი უდიდესი ტკივილისთვის? 

როგორ, რანაირად მიდის ადამიანი მომენტამდე, როცა მნიშვნელობა აღარაფერს აქვს? როცა მხოლოდ ცუდიღა გახსოვს და შენს ცხოვრებაში არსებული ადამიანები უბრალოდ აღარ არიან საკმარისნი, რომ იცოცხლო… როდის ხდება სიცოცხლე მისჯილი? 

ალბათ დგება წუთი, როცა ემოციები პიკს აღწევს და მნიშვნელობაც აღარაფერს აქვს. ალბათ ამ დროისთვის იმდენად გამჭვირვალე ხდები, რომ ვერავინ გამჩნევს. ალბათ იმდენად იდგამს სევდა და მარტოობა ფესვებს შენში, რომ ფილტვებიც კი ამ სევდით სუნთქავს ჰაერის ნაცვლად და დასანანიც არაფერი რჩება. 

ჩვენ კი, ჩვენ ალბათ იმდენად ვართ დაკავებულნი ჩვენი ცხოვრებით, რომ ვერც ვამჩნევთ როგორ მიდის ჩვენს გვერდით მყოფი ადამიანი თვითმკვლელობამდე. 

ეს ალბათ ყველაზე დიდი გამბედაობაა და ამავე დროს ყველაზე დიდი სისუსტე. 

არის რაღაცეები, რაზეც მანამ ვერ ფიქრობ, სანამ რაღაც საშინელება არ მოხდება და თურმე იმაზე მეტად შეიძლება გატკინოს ამან, ვიდრე ელოდი. 

თამაში გამარჯვებულის გარეშე, ანუ You make me feel.


“არ მომეკარო”.
ვამბობ და გიღიმი.
და ამ ღიმილში ყველაფერი ჩანს.
ჩანს, როგორ ვწირავ საკუთარ თავს შენი სურნელის გარეშე დარჩენისთვის.
როგორ კარგავს სხეული შერჩენილ სითბოს და როგორ შორდება ჩვენი თითები ერთმანეთს.
როგორ კარგავს შენ ანაბეჭდს ჩემი თმა და ფერიც კი ეცვლება.
როგორ ცვლის გულწრფელ ღიმილს ირონია, როგორ კარგავს გრეიფრუტის გემოს და
სუნს შენი სიტყვები.
სასტიკი თამაშია.
გაურკვეველი, ან სულაც არარსებული გამარჯვებულით.
წითელი, წვნიანი ფორთოხლის გემოს “ლონგ აილენდის” უცნაურად მომჟაო, გაურკვეველი,
გემრიელი არომატი ცვლის, ნელ-ნელა გვირევს აზრებს და
სულ უფრო რთულს ხდის ამ თამაშის გაგრძელებას.
გარეთ ისევ ძლიერად დაუშვა წვიმამ.
ყველაფერი თხელ ბურუსშია გახვეული.
ძალიან ლამაზია ოქროსფერის და ოდნავ შესამჩნევი რძისფერის სინთეზი.
ორივემ ვიცით, რომ გარეთ ცივა.
ვგრძნობთ კუთხის კაფეში არსებულ სითბოს, ალკოჰოლს სისხლში, მაგრამ
უერთმანეთობის სიცივეც ახლავს ამ ყველაფერს თან.
“არ მომეკარო”.
ამბობ და მიღიმი.
და ამ ღიმილში ყველაფერი ჩანს.
ჩანს, როგორ წირავ საკუთარ თავს ჩემი სურნელის გარეშე დარჩენისთვის.
როგორ კარგავს სხეული შერჩენილ სითბოს და
როგორ შორდება ჩვენი თითები ერთმანეთს.
როგორ კარგავს ჩემ ანაბეჭდს შენი თმა.
აღარც ჩემს სიტყვებს აქვთ იასამნის სუნი და
წითელი ფორთოხლის გემო.
აზრები უფრო ირევა, სიცივეც მეტად ისადგურებს,
ალკოჰოლიც მეტად ერევა სისხლს და
ამ უცნაურ ციებ-ცხელებაში მხოლოდ უსახელო, ალჰოკოლში გახვეული შეგრძნებები და
შებოჭილი ხელები არსებობს, ზღვარი შეხებასა და არ შეხებას შორის.
სიამაყე ისე გვიბყრობს, გრძნობებსაც ჩრდილავს.
მივაბიჯებთ სველ ქვაფენილზე, მსუბუქად თავბრუდახვეულები.
მივაბიჯებთ ისე, რომ მხრებითაც კი ვერ შევეხოთ ერთმანეთს.
მე მეცინება, ჯერ ჩუმად, მერე უფრო ხმამაღლა, ბოლოს მთელ ხმაზე ვხარხარებ.
გაკვირვებული მიყურებ, თუმცა ტუჩის კუთხეში შენც გეპარება ღიმილი.
თამაში დასასრულს უახლოვდება.
ორივე ვგრძნობთ, რომ ვეღარ გაგრძელდება ასე.
რომელიმეში იფეთქებს ემოცია და…
თვალს არ ვაშორებთ ერთმანეთს.
უამრავ ემოციას ვცვლით, მხოლოდ მზერით.
საცაა თამაში დასრულდება.
იმდენად ახლოს ხარ, თითქოს შენი აურის შეგრძნებაც კი შემიძლია.
ერთი, ორი, სამი და…
გამარჯვებული არ არსებობს.
Because you kissed me, because I kissed you.
Because Your love is like no other.
Because You make me feel.

კოლაფსი.


აკორდები.
ეს არაა სიჩუმის, არც შემოდგომის.
ეს არაა სიმშვიდე.
ეს სიცივეა. იმის შეგრძნება, თუ როგორ ხდები გამჭვირვალე.
როგორ წყვეტ შენი თავის შემჩნევას.
ლაბირინთი.
გასასვლელი არსადაა, მხოლოდ სიბნელე, სიცივე და შიშისმომგვრელი
გრძნობა, რომ არ ხარ მარტო და ზუსტად ეს გაშინებს.
გასვლა მარტო ერთი კარიდან შეიძლება, მაგრამ ეს არაა გადარჩენა.
თუ ამ კარს გააღებ, სხვა, უფრო საშინელ სამყაროში აღმოჩნდები.
ვერაფერს ცვლი, არ არსებობს გამოსავალი, ვერც შენი ფერადი
ფანქრები დაგეხმარება აქ.
აქ თვითმკვლელი თევზებიც კი არ არიან. აქ საერთოდ არაფერია.
არც ერთი ფერი.
გაიქეცი.
გაიქეცი, სანამ გიპოვის.
გაიქეცი, სანამ ყველაფერს ცეცხლი მოედება.
გაიქეცი, სანამ გაიგეს, რომ ისევ სუნთქავ.
სანამ ამ სუნთქვასაც მოგპარავენ.
სანამ სიტყვებს თქმამდე გაგიქრობენ ბაგეებიდან.
გაიქეცი, რომ აღარ გეტკინოს.
გაიქეცი, რომ გადარჩე.
დაასწარი და სანამ ცეცხლი გაგაქრობდეს, თავად გაქრი.
ამ გვირაბის ბოლოს შუქიც არ მოჩანს.
საერთოდ არ აქვს ბოლო.
ვერც კი ხვდები სიზმარია, თუ რეალობა.
საბოლოო კოლაფსამდე სულ ცოტა რჩება.
ebc41f65a901